Plebs, slavske teme i izmišljeni nacionalni interesi: Dragan Popović udario na običan narod i

DOK građane koji podržavaju Vučića opisuje kao “plebs”, Dragan Popović Kosovo i Metohiju svrstava među “slavske teme”, a nacionalne interese naziva izmišljenim.

Foto: Printskrin

Dragan Popović, jedan od ideologa blokaderskog pokreta, govorio je o građanima koji podržavaju predsednika Srbije Aleksandra Vučića kao o “plebsu”, dok je Kosovo i Metohiju svrstao među “slavske teme” i pomenuo “izmišljene nacionalne interese”. Istovremeno, odgovornost za nasilje na ulicama pokušao je da prebaci isključivo na vlast.

Dok blokaderi u javnosti pokušavaju da se predstave kao pokret koji govori u ime svih građana, izjave jednog od njihovih glavnih ideologa Dragana Popovića pokazale su koliko je dubok jaz između samoproglašene elite i običnog naroda.

Govoreći o političkoj podršci koju predsednik Srbije Aleksandar Vučić uživa među građanima, Popović je posegnuo za izrazom “plebs”, a potom pokušao da objasni kako se vlast poistovećuje sa običnim ljudima.

– Njegova kampanja je za sada – plebs protiv elite. Dakle, on sebe predstavlja kao deo naroda, je l’ te, u onom pežorativnom smislu te reči. Dakle, kao običnog čoveka, njegovi funkcioneri su obični ljudi koji sede pod tim šatrama, pevaju tu muziku koja se inače peva na takvim mestima – rekao je Popović.

On je zatim ocenio da se Vučićevo tvrdo biračko telo poistovećuje sa takvom slikom, dok se sa druge strane, prema njegovim rečima, nalaze obrazovani i bogatiji građani, odnosno srednja klasa.

– Mogu ti ljudi na koje on puca, dakle njegovo tvrdo biračko telo, s kojim može da se poistoveti, da kaže: sa druge strane su obrazovani, samim tim obrazovani su bogati i to je neka srednja klasa, to su neki ljudi koji su se odrodili od običnog naroda – naveo je Popović.

Obični ljudi za Popovića su “plebs”

Nazivajući političku podelu u Srbiji sukobom “plebsa i elite”, Popović je praktično nacrtao sliku društva kakvu blokaderski ideolozi već dugo pokušavaju da nametnu: sa jedne strane navodno prosvećena, obrazovana i samoproglašena elita, a sa druge obični građani koji sede pod šatrama, slušaju narodnu muziku i glasaju za vlast.

Upravo ti ljudi – radnici, domaćini, penzioneri, poljoprivrednici i građani koji ne dele stavove blokadera – ponovo su predstavljeni kao manje vredni samo zato što ne pristaju da političke lekcije primaju od samozvane elite.

Posebno je indikativno to što Popović izraz “običan čovek” stavlja u, kako sam kaže, “pežorativni” kontekst. Time je, svesno ili ne, pokazao koliko je blokaderska politika udaljena od građana u čije ime navodno nastupa.

Kosovo i Metohija za njega “slavska tema”

Popović se nije zaustavio na omalovažavanju običnog naroda. Govoreći o temama koje bi opozicija trebalo da nameće građanima, dotakao se i najvažnijeg državnog i nacionalnog pitanja – Kosova i Metohije.

– Mora se sa ljudima što više razgovarati o onome što njih stvarno interesuje, a ne o tim slavskim temama tipa Kosova i izmišljenih nacionalnih interesa – izjavio je Popović.

Ovakvim rečima pitanje Kosova i Metohije, teritorijalnog integriteta Srbije, bezbednosti srpskog stanovništva i zaštite državnih interesa pokušao je da svede na navodnu “slavsku temu”.

Još je problematičnije njegovo pominjanje “izmišljenih nacionalnih interesa”, jer ostaje pitanje šta je za Popovića izmišljeno: Ustav Srbije, Rezolucija 1244 Saveta bezbednosti Ujedinjenih nacija, zaštita srpskog naroda ili pravo države da brani svoj teritorijalni integritet.

Za nasilje bi da optuži isključivo vlast

Vrhunac političkog licemerja predstavlja Popovićev pokušaj da odgovornost za nasilje na ulicama pripiše isključivo vlasti, dok istovremeno prećutkuje scene napada na policajce, građane, profesore i političke neistomišljenike.

Mesecima su građani Srbije gledali napade na policijske kordone, bacanje pirotehničkih i drugih opasnih sredstava, upade pred kuće političkih protivnika, uništavanje i paljenje prostorija SNS-a, kao i fizičke obračune u kojima su korišćeni noževi i vatreno oružje.

Policajci su tokom nereda zadobijali povrede, građani su zastrašivani, a nasilje je iz dana u dan predstavljano kao navodno legitimno sredstvo političke borbe.

Popović, međutim, ne govori o odgovornosti onih koji su napadali policiju niti jasno osuđuje svaki oblik nasilja. Umesto toga, pokušava da stvori sliku prema kojoj su nasilnici unapred oslobođeni svake krivice, dok je vlast odgovorna čak i za postupke ljudi koji na ulicu izlaze sa kamenicama, pirotehnikom, motkama, noževima ili oružjem.

Pravo lice samoproglašene elite

Popovićeve izjave jasno oslikavaju političku ideologiju blokadera: običan narod je za njih neprihvatljiv, Kosovo i Metohija su “slavska tema”, nacionalni interesi su navodno “izmišljeni”, a nasilje njihovih pristalica pokušava se relativizovati ili pripisati nekom drugom.

Građani koji ne prihvataju takvu politiku nisu manje vredni, neobrazovani niti zaostali. Oni samo odbijaju da o sudbini Srbije odlučuje samoproglašena elita koja ih otvoreno prezire zbog političkih stavova koje zastupaju.

Popović je možda želeo da objasni Vučićevu političku taktiku, ali je svojim rečima zapravo objasnio zbog čega blokaderi ne uspevaju da pridobiju većinsku Srbiju – zato što od običnog čoveka traže podršku dok ga istovremeno nazivaju “plebsom”, a ono što mu je sveto proglašavaju izmišljenim.

(24 sedam)